در قلمروی سلامت، پرستاران نه تنها سربازانی خاموش، که چراغانی در تاریک‌ترین لحظات حیات انسانی هستند. آنان با دل‌هایی مالامال از مهر و دست‌هایی توانمند، پلی میان جان‌های رمیده و امیدهای تابناک می‌سازند. در پس هر نفسِ بهبودیافته، رنجی پنهان است که پرستار آن را به دوش کشیده، و در پس هر شبی، بیداریِ مهربانی که درمان را با عشق درآمیخته است.

در روزگاری که جهان در سایه‌سار کرونا می‌لرزید، این پاسداران سپیدپوش، سپر بلای بشریت شدند. تصویر آن پرستار ایرانی که با رنج دوری از فرزندش، در پشت شیشهٔ بخش قرنطینه برایش دست تکان می‌داد، یا آنکه بر بالین بیمارشدهٔ همکار خود ایستاد، تنها نمونه‌هایی از هزاران فداکاری ناشناخته‌ای است که هرگز در آمار رسمی نگنجید. آنان گاه در نبردی نابرابر، بدون تجهیزات کافی، چنان ایستادند که گویی خود نیز بخشی از ایمانِ جامعه به زندگی بوده‌اند.

چه بسیار شب‌هایی که پرستار، پایش به خانه نرسید تا دیگری در آغوش خانواده آرام گیرد؛ چه اشک‌هایی که پشت ماسک‌ها پنهان شد تا امید از چشمان بیماران رخت برنبندد. این قشر زحمتکش، در بحرانی‌ترین شرایط، نه تنها تزریق دارو که تزریق روحیه می‌کردند، نه تنها پانسمان زخم که مرهم دل‌های شکسته بودند.

اکنون، گرامیداشت پرستاران، نه یک انتخاب، که ادای دینی ناگزیر است. باید قدردانی را از قالب سخنرانی‌های رسمی به عرصه‌ی عمل کشاند: بهبود معیشت، کاهش بار کاری، فراهمسازی حمایت‌های روانی و ثبت این ایثارها در حافظهٔ جمعی ملت. پرستاران، نگهبانان بی‌ادعای سلامتند؛ و چه زیباست که جامعه، پاسداشت این قبیلهٔ مهربان را نه در یک روز، که در همهٔ روزگاران زنده نگاه دارد.