در آستانه‌ی روز پاسداشت تربیت بدنی، فرصتی است تا سپاس‌گزار تمامی مدیران و مسئولان دلسوز، دانشجویان امیدوار، دست‌اندرکاران خستگی‌ناپذیر و پرورش‌یافتگان این عرصه باشیم که با عشق و ایثار، چراغ سلامت و نشاط جامعه را روشن نگاه داشته‌اند. بر همت بلندتان «خداقوت» می‌گوییم و قدردان زحمات بی‌شائبه‌تان هستیم.

از نگاهی ژرف، تربیت بدنی، هنر هم‌نوایی دل و تن است؛ سمفونی باشکوهی که در هر حرکت، سلامت را برای جسم به ارمغان می‌آورد و در هر نفس، آرامش را برای جان. دانش امروز با زبان رقم و آزمایش گواهی می‌دهد که تربیت بدنی، دارویی شفابخش و بی‌همتاست؛ اکسیری طبیعی که با رهاشدن اندورفین‌ها، شادی را در رگ‌های جان جاری می‌سازد، ابرهای اندوه را از آسمان ذهن می‌زداید و با تقویت کارکردهای شناختی، بذر هوشیاری و تمرکز را در خاک مغز می‌افشاند. اینگونه است که تربیت بدنی، نه تنها پاسدار تن سالم، که ناجی روان آرام و بنیان‌گذار جامعۀ تاب‌آور است.

در جهان پر تب‌وتمیز امروز، که زندگی در گردابی از دغدغه‌ها و مسئولیت‌ها غرق شده، تربیت بدنی، پناهگاهی است برای یافتن آرامش در طوفان و مدرسه‌ای برای پرورش تاب‌آوری. این فرآیند هدفمند، همچون مأمنی امن، روح خسته را از قفس هیاهو رها می‌سازد، انرژی از کف رفته را بازمی‌گرداند و انسان را برای گام نهادن در عرصه‌های گوناگون زندگی، آماده‌تر و مصمم‌تر می‌کند. تربیت بدنی به ما می‌آموزد که چگونه پس از هر زمین‌خوردن، با قدرتی بیشتر برخیزیم؛ چگونه در برابر فشارها خم بشویم، اما نشکنیم. این همان تاب‌آوری است که در میدان تربیت بدنی تمرین می‌کنیم و به عرصه‌های زندگی منتقل می‌سازیم.

تربیت بدنی تنها یک فعالیت فیزیکی نیست؛ بلکه هنر زندگی کردن است؛ فلسفه‌ای است برای یافتن تعادل در ناهمواری‌های روزگار و راز داشتن روح‌ای استوار در بدنی توانمند. جامعۀ ما با ترویج فرهنگ تربیت بدنی، نسلی را پرورش می‌دهد که در برابر چالش‌ها تاب‌آور است و در طوفان‌های زندگی، همچون کوه استوار می‌ماند.

پایان سخن:
*عقل سالم در بدن سالم می‌زید و جان سالم در پیکری که در پرتو تربیت بدنی حرکت می‌کند، معنا می‌یابد.*